จุไรท่องชมดวงดาว

เป็นสุขต้องหวาดสะดุ้งอยู่เสมอนี่เพราะความไม่รู้การลักทรัพย์ก็ดีการประพฤติผิดในกามก็ดีทั้งหมดเช่นเดียวกันทำแล้วให้ผลมีความทุกข์คนประเภทนี้ชื่อว่าคนไม่รู้อย่างคนในโลกชมภูเราเป็นคนรู้เหมือนกันแต่รู้ไม่ครบถ้วนฉะนั้นจึงมีสงครามการรบราฆ่าฟันซึ่งกันและกันการแย่งการขโมยกันการแย่งคนรักกันการพูดไม่ตรงตามความเป็นจริงพูดเลวบ้างและดื่มสุราเมรัยอย่างนี้เป็นต้น

รวมความว่าคนในโลกชมภูไม่รู้จริงคนโลกนี้เขารู้จริงคนที่รู้จริงๆจึงมาเกิดในโลกนี้ได้คือรู้ว่าสิ่งใดเป็นโทษสิ่งใดเป็นคุณคำว่า "บาป" แปลว่าชั่วคนประเภทนั้นเขาเกิดในโลกมนุษย์แล้วเขาไม่ทำบาปไม่ทำชั่วไปเป็นพรหมก็ดีไปเป็นเทวดาก็ดีหมดบุญวาสนาบารมีจากพรหมหรือเทวดาก็มาพักที่โลกนี้ซึ่งมีความสุขฉะนั้นโลกนี้จึงไม่มีสัตว์เดรัจฉานเพราะสัตว์เดรัจฉานเป็นเศษกรรมของความชั่วนำให้มาเกิดโลกนี้เป็นโลกรู้ไม่ใช่โลกโง่จึงไม่มีสัตว์เดรัจฉานมาเกิด

จุไรก็จำได้บอกว่า "โอ...คนรู้แกเป็นอย่างนี้เอง"

แล้วต่อไปท่านก็บอกว่า "ดูต่อไปลูกรักดูจริยาของชาวบ้านชาวบ้านพวกนี้เขาอยู่กันอย่างไร? ไปดูเมืองใหญ่ๆที่เรียกว่าประเทศมีไหม?"

เธอก็ตรวจไปทั่วโลกไม่มีเขตใหญ่ๆที่เรียกว่าประเทศเลยจะเป็นเขตของจังหวัดที่มีผู้ว่าราชการจังหวัดก็ไม่มีบ้านมีสภาพคล้ายคลึงกันหมดบ้านใหญ่สะอาดสวยสดงดงามคนหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสดูตำรวจดูทหารก็ไม่มีดูเจ้าหน้าที่รักษาเวรยามก็ไม่มีคนถืออาวุธก็ไม่มีเธอก็แปลกใจว่าโลกนี้ทำไมไม่มีผู้ปกครองทำไมไม่แบ่งเป็นขอบเขตเป็นประเทศหรือเป็นรัฐ

เธอก็ทูลถามองค์สมเด็จพระทรงสวัสดิ์ว่า "คนโลกนี้น่าจะหาคนที่มีความรู้พิเศษไม่ได้เพราะ"

๑. ไม่มีผู้ใหญ่บ้าน

๒. ไม่มีกำนัน

๓. ไม่มีนายอำเภอ

๔. ไม่มีผู้ว่าราชการจังหวัดและก็

๕. ไม่มีรัฐมนตรี

๖. ไม่มีนายก

๗. ไม่มีพระเจ้าแผ่นดิน

องค์สมเด็จพระมหามุนีก็ตรัสว่า "ก็ไม่จำเป็นต้องมีเพราะการมีอย่างนั้นเพราะคนเกเรไม่ตั้งอยู่ในความดีต้องมีคนควบคุมตั้งผู้ใหญ่บ้านควบคุมคนในหมู่บ้านนี่กลุ่มใกล้ๆใหญ่ออกไปหลายหมู่บ้านก็มีกำนันเป็นประธานเป็นผู้มีอำนาจในตำบลนั้นต่อไปหลายๆกำนันก็มีนายอำเภอเป็นประธานมีอำนาจในเขตอำเภอนั้นๆหลายๆอำเภอก็มีผู้ว่าราชการจังหวัดอย่างนี้เป็นต้น"

รวมความว่าการที่มีเพราะคุมคนที่มีความประพฤติไม่ดีให้อยู่ในขอบเขตถ้ามีความประพฤติไม่ดีก็ต้องนำมาลงโทษแต่ว่าโลกนี้เขาไม่มีการลงโทษกันเพราะคนมีความประพฤติดีแล้วท่านก็ชวนให้ไปคุยกับบรรดาชาวบ้านทั้งหลาย

ต่อนั้นไปจุไรก็ลงเดินดินเข้าไปหาคุณยายคนหนึ่งความจริงน่าจะเรียกว่าคุณพี่หรือคุณน้าเพราะคำว่า "คุณยาย" นี่แก่มากเข้าไปถึงยกมือไหว้ท่านแล้วจุไรก็ถามว่า

"คุณยายเจ้าคะอายุเท่าไร?"

คุณยายก็ยิ้มท่านก็ถามว่า "หนูมาจากโลกไหน? คนโลกนี้หน้าตาเหมือนหนูไม่มี" นั่นก็หมายความว่ารูปร่างหน้าตาอาจจะคล้ายคลึงกันแต่ว่าจุไรตัวเล็กไว้ผมจุกผมรอบๆข้างไม่มีถูกโกนจุกก็ปักปิ่นมีเพชรเล็กๆเป็นเพชรราคาไม่แพงทั้งนี้อาจจะเป็นเพชรรัสเซียหรือเพชรพาหุรัดก็ได้เป็นแก้วประเภทนั้น

เธอก็บอกว่า "ฉันมาจากโลกชมภูเจ้าค่ะ"

คุณยายก็ถามว่า "โลกชมภูอยู่ที่ไหน?"

เธอก็ชี้ให้ดูดวงดาวดวงหนึ่งที่เลยโลกพระอังคารเลยโลกพระจันทร์เข้ามาเป็นโลกของชมภูมองจากที่นั้นในเวลากลางคืนก็เห็นเป็นดวงดาวเหมือนกันมีแสงสว่างแต่ว่าดวงดาวไม่โตนัก

แล้วคุณยายก็ถามจุไรว่า "เธอมาได้อย่างไร?"

จุไรก็ตอบว่า "มาจากความรู้ของพระท่านให้และพระท่านก็นำมา"

พอใช้ศัพท์นี้เขาก็แปลกใจถามว่า "คำว่าพระหมายความว่าอย่างไร?"

เธอก็ตอบว่า "พระคือนักบวช"

เขาก็ถามว่า "นักบวชหมายความว่าอย่างไร?" เธอก็ตอบไม่ถูกก็หันมาชี้ที่องค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าเวลานั้นท่านร่างกายเป็นมนุษย์ธรรมดาหนาเหมือนกันต้องทำร่างกายให้หนาเขาจึงจะเห็นแล้วจุไรก็กราบท่านเขาก็กราบบ้าง

เขาก็ถามจุไรว่า "พระแต่งตัวอย่างนี้หรือ?"

จุไรก็ตอบว่า "แต่งตัวอย่างนี้เจ้าค่ะ"

และต่อมาเขาก็ถามว่า "พระมีฤทธิ์หรือ?"

เธอก็ตอบ "มีฤทธิ์เจ้าค่ะแล้วพระไม่มีฤทธิ์แต่ตัวท่านอย่างเดียวท่านทำให้หนูมีฤทธิ์ด้วย"

เขาก็ถามว่า "หนูมีฤทธิ์อย่างไร?"

จุไรก็ตอบว่า "สามารถมาที่นี่ได้โดยไม่ต้องใช้ยานพาหนะลอยมาเฉยๆ "เขาฟังแล้วเขาก็แปลกใจ

จุไรจึงถามว่า "คุณยายมีอายุเท่าไรเจ้าคะ" ความจริงจุไรนึกในใจว่าเรียกคุณยายนี่เขาจะโกรธไหมแต่ความจริงแล้วเขาก็ไม่โกรธเขาไม่ทราบว่าศัพท์ว่า "คุณยาย" หมายความว่าอย่างไร

เขาถามว่า "คำว่าคุณยายนี่หมายความว่าอย่างไร?"

เธอก็ตอบว่า "คนที่เป็นแม่ของแม่เรียกว่า "คุณยาย" ถ้าเป็นแม่ของพ่อเรียกว่า "คุณย่า" และถ้าเป็นคนที่มีอายุมากอย่างน้อยที่สุดคนประเภทนี้ต้องมีอายุเกิน๔๐ปีขึ้นไป"

หญิงคนนั้นทำท่าฉงนถามว่า "คนที่มีอายุ๔๐ปีนั่นแก่หรือ?"

จุไรก็บอกว่า "แก่เจ้าค่ะ"

เธอก็ถามว่า "หนูอายุเท่าไหร่จ๊ะ"

จุไรก็ตอบว่า "อายุ๔ปีเต็มย่างเข้า๕ปีเจ้าค่ะ"

เธอก็แปลกใจว่า "อย่างนี้เรียกว่าเด็กใช่ไหม?"

จุไรก็ตอบว่า "ใช่"

เธอก็ถามต่อว่า "โลกชมภูหรือว่าโลกมนุษย์ที่มีมนุษย์อยู่นั้นอายุขัยเท่าไร?"

ชมภูก็ตอบว่า "เวลานี้อายุขัย๗๕ปีเจ้าค่ะ"

หญิงคนนั้นชักฉงนทำท่าสงสัยมากก็ถามว่า "คนโลกมนุษย์มีอายุขนาดจิ๋วหลิวเท่านี้หรือ? เกิดมาประเดี๋ยวก็ตายอย่างนั้นหรือ?"

จุไรก็แปลกใจว่าอายุขัย๗๕ปีไม่ใช่ประเดี๋ยวเดียวเลยตั้ง๗๕ปีจึงย้อนถามคุณยายว่า "คุณยายเจ้าขาคนโลกนี้อายุขัยมีเท่าไรเจ้าค่ะ"

คุณยายยิ้มแล้วก็ตอบว่า "คนโลกนี้มีอายุขัย๘หมื่นปี"

จุไรก็ตกใจ๘หมื่นปีเธอคิดในใจว่าจะอยู่ได้อย่างไรน่ะในโลกมนุษย์เราแค่๕๐ปีก็เริ่มแก่มากแล้วบางคนก็ฟันหักหมดบางคนก็หัวหงอกทั้งหัวบางคนก็หลังค้อมบางคนก็เดินไม่ไหว๖๐ปีก็ทำท่าจะไปไม่รอด๗๐ปีเริ่มหง่อม๘๐ปีเหล่าเหย่๙๐ปีคลานขี้ถ้า๑๐๐ปีตะบันลมกิน

ก็รวมความว่าแปลกใจว่าคนในที่นี้อายุตั้ง๘หมื่นปีเธอจึงถามว่า "เวลานี้คุณยายอายุเท่าไรเจ้าค่ะ"

คุณยายก็ตอบว่า "หนูเรียกคุณยายไม่ถูกนะจ๊ะฉันน่ะยังเป็นสาวอยู่นะ"

จุไรก็ถามว่า "ความเป็นสาวของคุณยายอายุเท่าไรเจ้าค่ะ"

คุณยายก็ตอบว่า "เวลานี้อายุของฉัน๓หมื่นปีเศษยังไม่ถึง๔หมื่นปี"

จุไรตกใจดูหน้าตาของคุณยายจริงๆเวลานี้เรียกว่าคุณยายเพราะถือว่าเป็นผู้ใหญ่ยกย่องท่านจะเรียกว่าคุณน้าก็จะหาว่าอาจเอื้อมมากเกินไปตีเสมอผู้ใหญ่ความจริงแล้วคนนี้น่าจะเป็นน้าสาวของจุไรอายุปาเข้าไปตั้ง๓หมื่นปีเศษ

จุไรก็ถามต่อไปว่า "คนที่แก่ที่สุดใกล้จะตายอายุเข้าเขต๗หมื่นปีเศษใกล้๘หมื่นปีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรเจ้าคะแก่มากไหม?"

คุณยายก็ตอบว่า "แก่มากลูก"

จุไรก็ถามว่า "ฟันหักไหม?"

คุณยายก็ถามว่า "ฟันรู้จักหักหรือจ๊ะโลกมนุษย์ฟันหักหรือ?"

เธอก็ตอบว่า "หัก"

คุณยายก็ตอบว่า "โลกนี้ไม่มีอะไรเสียฟันก็ไม่หัก"

จุไรก็ถามว่า "ผมหงอกไหมเจ้าคะ"

คุณยายก็ตอบว่า "ฉันบอกแล้วว่าโลกนี้ไม่มีอะไรเสียผมก็ไม่หงอกหนังก็ไม่เหี่ยวหน้าก็ไม่ย่นหน้าตาคล้ายคลึงกับฉัน" แล้วเธอก็ชี้มือไปยังคนอีกคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่บนบ้านว่า "คนนี้น่ะเป็นแม่ของฉันจ๊ะเวลานี้ท่านมีอายุใกล้อายุขัยเข้าไปเต็มทีแล้วคือแก่มีอายุ๗หมื่นปีเศษใกล้จะ๘หมื่นปี"

จุไรมองหน้ามองรูปร่างลักษณะของคุณยายใหญ่ต้องเรียกคุณยายใหญ่เพราะเป็นคุณแม่ของคุณยายคนนี้ดูแล้วหน้าตายังสาวคล้ายๆคุณแม่ของจุไรเธอก็ตกใจว่าทำไมคนเมืองนี้น่ะจึงมีความสุขอย่างนี้

เธอก็ถามว่า "คนแก่กว่านี้ไม่มีหรือ?"

คุณยายก็บอกว่า "ไม่มี"

ความจริงแล้วคนแก่ที่เรียกว่าเป็นแม่ของคนๆนั้นถ้าจะเทียบกับเมืองมนุษย์จะมีอายุไม่เกิน๒๕ปีของคนเมืองมนุษย์ความจริงโลกนี้เป็นโลกพุธที่มีความสุขจริงๆ

จุไรก็ถามต่อไปว่า "ความป่วยไข้ไม่สบายมีไหมเจ้าคะ"

เขาก็ยิ้มถามว่า "ป่วยเป็นอย่างไร?"

จุไรบอกว่า "ปวดโน่นปวดนี่ปวดศีรษะบ้างเวียนหัวบ้างเป็นไข้บ้างท้องร่วงบ้างเป็นโรคอาเจียนบ้าง"

คุณยายที่คุยอยู่นั่นแปลกใจทุกอย่างเธอก็ตอบว่า "สิ่งที่หนูพูดถามมาไม่มียายไม่รู้จักเลยที่นี่เขาไม่มี"

เธอก็ถามว่า "มีหมอไหม?"

คุณยายก็แปลกใจถามว่า "คำว่าหมอเป็นอย่างไร?"

จุไรก็ตอบว่า "หมอก็มียารักษาโรคไปรักษาคนไข้คนป่วย"

คุณยายบอกว่า "ไม่มียายงงเต็มทีแล้วที่หนูถามมา"

แล้วคุณยายก็ถามอีกว่า "ทั้งหมดนี่ที่โลกมนุษย์มีหรือ?"

จุไรก็ตอบว่า "มีมากเจ้าค่ะโรงพยาบาลก็มีมากและสถานที่เก็บคนป่วยรักษาคนป่วยก็มีมาก" คุณยายก็แปลกใจว่าโลกมนุษย์ทำไมเป็นอย่างนั้นอายุก็สั้นโรคก็มาก

แล้วจุไรก็บอกให้คุณยายพาเดินดูถามว่า "ในประเทศนี้มีผู้ใหญ่บ้านมีกำนันไหม? มีนายอำเภอไหมมีผู้ว่าราชการจังหวัดไหมมีรัฐมนตรีมีกระทรวงไหมมีนายกรัฐมนตรีไหมมีพระเจ้าแผ่นดินไหม"

ยายนั่นไม่รู้เรื่องเลยยายตอบว่า "ที่หลานถามมานี่ทั้งหมดไม่มีทั้งหมด"

เธอก็ถามว่า "ถ้าอยู่อย่าง่นี้ถ้าใครข่มเหงกันแล้วใครจะเป็นผู้ห้ามปรามใครจะตัดสินลงโทษ"

คุณยายบอกว่า "คนโลกนี้เขาทะเลาะกันไม่เป็นเขาพูดขัดคอกันไม่เป็น

ประการแรกเขาไม่ทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันไม่มีความโกรธ

ประการที่๒ทรัพย์สินต่างๆไม่ต้องระวังไม่มีใครลักใครขโมยดูบ้านช่องไม่มีกุญแจ

ประการที่๓คนโลกนี้สวยเหมือนกันหมดผู้หญิงก็สวยผู้ชายก็สวยไม่มีใครแย่งความรักกันต่างคนต่างมีสิทธิ์ในคนรักของตนตามลำพังและก็ไม่มีการทะเลาะเบาะแว้งกันด้วยการแย่งคนรัก

ประการที่๔คนในโลกนี้ไม่พูดคำไม่จริงไม่พูดคำหยาบไม่ยุแยงตะแคงแสะให้ใครเขาแตกร้าวกันไม่พูดวาจาไร้ประโยชน์แล้วก็

ประการที่๕คนโลกนี้ไม่ดื่มสุราเมรัยไม่อยากได้ทรัพย์สมบัติของใครไม่คิดประทุษร้ายใครทุกคนมีความเห็นเหมือนกันคือต่างคนต่างมีความรักต่างคนต่างมีความเมตตาต่างคนต่างเกื้อกูลซึ่งกันและกันต่างคนต่างไม่ถือตัวไม่ถือตนต่างคนต่างพูดดีต่างคนต่างสงเคราะห์ซึ่งกันและกัน

ก็รวมความว่าโลกพุธเป็นโลกที่มีความรู้จริงๆคือรู้ในด้านของความดี

จุไรก็ถามคุณยายว่า "คุณยายเจ้าคะมีแม่น้ำไหม?"

คุณยายก็ตอบว่า "แม่น้ำอยู่ใกล้ๆคุณยายก็พาไปดูแล้วรู้สึกว่าคุณยายตัวเบาเดินคล้ายๆกับลอยไปแล้วก็เดินเร็วมากแต่อาศัยจุไรไปอยู่ด้วยกำลังของอภิญญาก็ไม่หนักใจเรื่องเดินเดินแป๊บเดียวรู้สึกว่าถึงแม่น้ำใหญ่ใสสะอาดน้ำใสมองเห็นก้นคลองน้ำไหลตลอดเวลาไม่นิ่งผักหญ้าและแหนต่างๆไม่ปรากฏในแม่น้ำน้ำใสสะอาดมาก

แล้วจุไรก็ถามอีกว่า "ทะเลมีไหมเจ้าคะ"

คุณยายก็ตอบว่า "มีมหาสมุทรใหญ่น้ำใสสะอาดแต่ไม่เค็มตอนนี้น้ำไม่เค็มน้ำจืดสนิท" เธอก็พาไปดูทะเลจุไรก็แปลกใจว่าคุณยายมีทั้งเนื้อทั้งหนังมีทั้งกระดูกแต่ทำไมเดินเร็วอย่างนี้

หลังจากชมสถานที่ต่างๆของแดนของคนรู้ได้ปรึกษาหารือกับคนรู้ถ้อยทีถ้อยอาศัยซึ่งกันและกันด้วยวาจาก็เป็นที่พอใจได้ยินเสียงขององค์สมเด็จพระจอมไตรตรัสว่า

"จุไรลูกรักเวลานี้นะมันใกล้จะถึงเวลาพักคือจะดึกมากเกินไปสำหรับจุไรถ้าดึกมากเกินไปแล้วลูกรักก็จะไม่มีประโยชน์พรุ่งนี้จะต้องเตรียมการเรียนการศึกษาต่อไปจงกลับ"

จุไรก็หันมาหาองค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้ากราบทูลถามว่า "โลกนี้นอกจากจะมีคนรู้ทรัพย์สินต่างๆในดินมีไหมเจ้าคะ"

ท่านก็บอกว่า "ทรัพย์สินต่างๆในดินมีมากมายเหลือเกินอย่างทองคำก็ดีเงินก็ดีเพชรนิลจินดาก็ดีโลกนี้เขาไม่ต้องขุดเพียงแค่เดินไปชายเขาลูกโน้น (ท่านชี้ให้ดู) เขาก็มีมากเป็นหย่อมๆแค่เอาไม้เขี่ยๆเท่านั้นทองคำก็ปรากฏเพชรนิลจินดาก็ปรากฏเพราะฝังไม่ลึกอยู่แค่ผิวๆดินโดยเฉพาะอย่างยิ่งใกล้ๆบ้านของเขาก็มีจุดทองคำ (ท่านชี้ให้ดู)"

องค์สมเด็จพระบรมครูทรงตรัสว่า "โลกของคนรู้คือบัณฑิต"

รวมความว่าโลกพุธคือโลกของคนรู้จริงๆคือรู้ทำความดีแล้วหลีกเลี่ยงความชั่วขึ้นชื่อว่าความชั่วทุกอย่างเขาไม่ทำกันเขาไม่ใช่รู้แต่มาเกิดในโลกนี้อย่างเดียวเขารู้ตั้งแต่ก่อนมาเกิดในโลกนี้สมัยที่เขาเกิดโลกชมภูเขาเป็นคนรู้แล้ว

๑. มีความเคารพในพระไตรสรณาคมณ์เขารู้

๒. ไม่ลืมความตาย

๓. มีศีล๕บริสุทธิ์หรือกรรมบถ๑๐บริสุทธิ์โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนประเภทนี้มีกรรมบถ๑๐บริสุทธิ์

และอีกประการหนึ่งของคนพวกนี้เคารพในมหาสติปัฏฐานสูตรทั้ง๔คือปฏิบัติได้ดีในมหาสติปัฏฐานสูตรทั้ง๔แต่ได้แค่ฌานโลกีย์ตายจากความเป็นคนก็ไปเป็นเทวดาบ้างไปเป็นพรหมบ้างหมดบุญวาสนาบารมีบุญเก่ายังมีมากเศษบุญยังมีมากไม่ควรที่จะมาเกิดบนโลกชมภูจึงมาเกิดบนโลกนี้จึงมีความสุขทุกอย่าง"

เอาล่ะบรรดาลูกรักเสียงก็แห้งเต็มทีเวลานี้ก็หมดเวลาขอลาก่อนขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคลสมบูรณ์พูนผลจงมีแก่บรรดาลูกรักทุกคนสวัสดี