|
มี 0 หมวด, มี 40,417 คำ, เปิดดูหน้านี้ 1,913,713 ครั้ง
|
|
รำวง
น. การรําโดยมีผู้เล่นจับคู่รําตามกันไปเป็นวง, แต่เดิมใช้โทนและ ร้องเพลงปรบมือให้จังหวะ เรียกว่า รําโทน ต่อมาภายหลังเพิ่มดนตรี ประกอบด้วย.
|
ยาวชีวิก
[ยาวะ] น. ของที่พระสงฆ์เก็บไว้ฉันได้เสมอไป ไม่มีจํากัดกาล, ตาม วินัยบัญญัติได้แก่ของที่ใช้ประกอบเป็นยาสงเคราะห์เข้าในคิลานปัจจัย. (ดู กาลิก). (ป.).
|
ราวนม
น. บริเวณนม เช่น เขาถูกยิงเหนือราวนม.
|
ภาวนา
[พาวะ] น. การทําให้มีขึ้นให้เป็นขึ้นทางจิตใจ. ก. สำรวมใจให้แน่วแน่ เป็นสมาธิ เช่น สวดมนต์ภาวนา, สำรวมใจตั้งความปรารถนา เช่น นั่ง ภาวนาขอให้พระช่วย. (ป.).
|
ยาวบั่นสั้นต่อ
(สํา) ก. รักจะอยู่ด้วยกันนาน ๆ ให้ตัดความคิดอาฆาต พยาบาทออกไป รักจะอยู่กันสั้น ๆ ให้คิดอาฆาตพยาบาทเข้าไว้, รักยาว ให้บั่น รักสั้นให้ต่อ ก็ว่า.
|
ราวป่า
น. แนวป่า, ชายป่า, ขอบป่า.
|
ราวพระแสง
น. เครื่องสอดเก็บอาวุธอย่างหอก ลักษณะเป็นคานไม้แบน ทอดขวาง มีเสาคู่หนึ่งตั้งขึ้นรับหัวและท้ายคาน บนหลังคานเจาะรูกลม ๆ รายเป็นระยะห่างกันพอควรสำหรับสอดด้ามหอก ง้าว ทวน ให้ตั้งเรียง เป็นแถว.
|
ภาษ
[พาด] ก. พูด, กล่าว, บอก. (ส.; ป. ภาส).
|
มาศ
น. ทอง; กํามะถัน.
|
มี่
ว. อึกทึก, เสียงแซ่.
|
ยี้
อ. คําที่เปล่งออกมาแสดงอาการรังเกียจสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นต้น เช่น ยี้! เสื้อสกปรกอย่างนี้ยังจะเอามาให้อีก, อี๊ ก็ว่า.
|
รี้
(โบ) น. พล, พลรบ, กองทัพ, กองทหาร. ก. ยกไป, เดินไป.
|
ภาส,ภาส
[พาด, พาดสะ, พาสะ] น. แสง, สว่าง, แจ้ง. (ป., ส.).
|
มิส,มิสก
[มิดสะ-, มิดสะกะ-] ว. เจือ, ปน, คละ. (ป. มิสฺส, มิสฺสก; ส. มิศฺร, มิศฺรก).
|
ยิ้ม
ก. แสดงให้ปรากฏว่าชอบใจ เยาะเย้ย หรือเกลียดชัง เป็นต้น ด้วยริมฝีปาก และใบหน้า.
|
มิศร,มิศรก
[มิดสะระ-, มิดสะระกะ-] ว. เจือ, ปน, คละ; ประสมขึ้น. (ส.; ป. มิสฺส, มิสฺสก).
|
ยิ้มเหย
[เหฺย] ก. ยิ้มหน้าเบ้, ฝืนยิ้ม.
|
ยิ้มแหย
[แหฺย] ก. ยิ้มอย่างเก้ออาย.
|
ยิ้มแสยะ
ก. ยิ้มแบะปากแยกเขี้ยวเป็นการขู่ขวัญให้เกรงกลัวหรือขู่ว่า จะทำร้าย.
|
ยิ้มยียวน
ก. ยิ้มกวนให้เกิดโทสะหรือชวนให้หมั่นไส้.
|
ยิ้มแต้
ก. ยิ้มอย่างเปิดเผยด้วยความยินดีหรือดีใจมาก.
|
ยิ้มเฝื่อน
ก. ยิ้มวางหน้าไม่สนิทคล้ายกินของมีรสเฝื่อน.
|
ยิ้มมุมปาก
ก. ยิ้มที่มุมปากข้างใดข้างหนึ่งโดยไม่เปิดปาก.
|
ยาหม้อ
น. ยาไทยที่ประกอบด้วยสมุนไพร กระดูกสัตว์ และเครื่องยา อื่น ๆ ใส่หม้อต้มแล้วกินน้ำที่เคี่ยวจนงวดเพื่อบำบัดโรค.
|
ยาหม้อใหญ่
(สํา) น. สิ่งที่น่าเบื่อ เช่น วิชาคำนวณเป็นยาหม้อใหญ่.
|
ยาหม่อง
น. ยาขี้ผึ้งชนิดหนึ่ง ใช้ทา นวด เป็นต้น.
|
ยิ้มหัว
ก. ยิ้มแกมหัวเราะ, ยิ้มแย้มหยอกล้อกัน.
|
ยิ้มสู้
ก. ยิ้มพร้อมที่จะสู้กับอุปสรรคอันตรายใด ๆ โดยไม่ยอมถอย.
|
มิ้ม๑
ก. เม้ม, ปิดริม, พับริม.
|
ยาหยัง
[หฺยัง] ก. ชนะศัตรู. (ช.).
|
มิ้ม๒
น. ชื่อผึ้งขนาดเล็กชนิด Apis florea ผึ้งงานยาวประมาณ ๘ มิลลิเมตร อกกว้างประมาณ ๒.๕ มิลลิเมตร อาศัยอยู่รวมเป็นกลุ่ม ทํารังในที่ โล่งแจ้งเป็นแผ่นเดี่ยว ๆ มีขนาดตั้งแต่ฝ่ามือไปจนถึง ๓๐ เซนติเมตร เมื่อเลี้ยงลูกโตแล้วจะทิ้งรังไปหาที่ใหม่ต่อไป, มิ่ม นิ่ม หรือ นิ้ม ก็เรียก.
|
ยาหยี
[หฺยี] น. น้องรัก. (ช.).
|
ริษยา
[ริดสะหฺยา] ก. อาการที่ไม่อยากให้คนอื่นได้ดี, เห็นเขาได้ดีแล้วทนนิ่งอยู่ ไม่ได้. (ส. อีรฺษฺยา; ป. อิสฺสา).
|
รี้ริก
ว. เสียงหัวเราะเมื่อถูกหยอก.
|
ยาหมู่
น. ยาที่ประกอบด้วยสิ่งต่าง ๆ ที่เป็นของแข็ง มีแก่นไม้ เขี้ยวงา กระดูก เป็นต้น ใช้ฝนกินแก้ร้อนในและผิดสำแลง.
|
ยี่ภู่
น. ที่นอน, ฟูก, (ราชาศัพท์ใช้ว่า พระยี่ภู่).
|
|
