|
มี 0 หมวด, มี 40,417 คำ, เปิดดูหน้านี้ 1,911,975 ครั้ง
|
|
มังคละ
(แบบ) น. มงคล. (ป., ส.).
|
ภังค,ภังคะ
[คะ] น. การแตก, การทําลาย; ความยับเยินล่มจม. (ป., ส.); ผ้าชนิดหนึ่ง ทอด้วยของหลายสิ่งเช่นผ้าด้ายแกมไหม.
|
มังคุด
น. ชื่อไม้ต้นชนิด Garcinia mangostana L. ในวงศ์ Guttiferae ผลกลม เมื่อแก่สีแดงคลํ้า เปลือกมีรสฝาดใช้ทํายาได้ เนื้อในขาว รสหวานอมเปรี้ยว.
|
รังงอบ
น. ส่วนของงอบตรงที่สวมหัว สานเป็นตาโปร่ง ๆ ด้วยไม้ไผ่ ที่ซอยเป็นเส้นกลมเล็ก ๆ.
|
รังดุม
น. ช่องที่เจาะสําหรับขัดลูกดุม.
|
มังตาน
น. ชื่อไม้ต้นชนิด Schima wallichii (DC.) Korth. ในวงศ์ Theaceae เปลือกชั้นในระคายผิวหนังทําให้เป็นเม็ดผื่นคัน ใช้เบื่อปลาได้, ปักษ์ใต้เรียก พันตัน.
|
รังนาน
น. ชื่อนกชนิดหนึ่ง, รางนาน ก็เรียก. (พจน. ๒๔๙๓).
|
รังนก๑
น. รังของนกอีแอ่นชนิดหนึ่ง เมื่อแช่นํ้ามีลักษณะคล้ายวุ้น กินได้.
|
รังนก๒
น. ชื่อขนมชนิดหนึ่ง ใช้มันเทศหรือเผือกหั่นเป็นเส้นฝอย ๆ ทอดสุกแล้วคลุกนํ้าตาลเคี่ยว จัดเป็นกอง ๆ ให้คล้ายรังนก.
|
รังบวบ
น. ส่วนในของบวบที่แก่จนแห้ง.
|
รังปืนกล
น. ที่ซุ่มกำบังดักยิงข้าศึกทำเป็นมูนดินหรือทำด้วยกระสอบ ทรายเป็นต้น มีช่องสำหรับสอดปืนกลออกไป.
|
รังผึ้ง
น. รังที่ผึ้งทําสําหรับอยู่อาศัยและทํานํ้าผึ้ง, รังที่คนทําให้ผึ้งอาศัย ทํารวงข้างใน, เรียกสิ่งที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น; เครื่องสําหรับระบาย ความร้อนของหม้อนํ้ารถยนต์ มีลักษณะคล้ายรวงผึ้ง; ดินเผาหรือเหล็ก เป็นแผ่นเจาะเป็นรู ๆ สําหรับรองถ่านเพื่อให้ลมเดินผ่านได้และขี้เถ้าตก ลงข้างล่าง โดยมากใช้กับเตาอั้งโล่หรือเตาหม้อนํ้าเรือกลไฟเป็นต้น, ตะกรับ ก็ว่า.
|
ภัจ
น. ภฤตย์, คนรับใช้, คนใช้. (ป. ภจฺจ; ส. ภฺฤตฺย).
|
มัจจะ
น. ผู้ที่ต้องตาย ได้แก่พวกมนุษย์ ดิรัจฉาน. (ป.).
|
มัจจุ
น. ความตาย. (ป.; ส. มฺฤตฺยุ).
|
มัจจุราช
น. ''เจ้าแห่งความตาย'' คือ พญายม. (ป.).
|
มัจฉระ
ว. ริษยา; ตระหนี่, เห็นแก่ตัว. (ป.; ส. มตฺสร).
|
มัจฉรี
น. คนตระหนี่. (ป.; ส. มตฺสรินฺ).
|
มัจฉริยะ
น. ความตระหนี่. (ป.; ส. มาตฺสรฺย).
|
รัจฉา
น. ทางเดิน. (ป.; ส. รถฺยา).
|
มัช,มัชชะ
[มัดชะ-] น. นํ้าเมา, ของเมา. (ป. มชฺช).
|
รัชมังคลาภิเษก
น. พระราชพิธีสมโภชเมื่อพระมหากษัตริย์ทรงครอง ราชสมบัติได้นานกว่าพระมหากษัตริย์พระองค์ก่อน ๆ.
|
ยัชมาน
[ยัดชะ] น. เจ้าภาพ. (ส.).
|
ยัชโญปวีต
[ยัดโยปะวีด] น. สายเครื่องหมายวรรณะพราหมณ์ กษัตริย์ และแพศย์ สวมจากซ้ายไปขวา, สายมงคล สายธุรํา หรือ สายธุหรํ่าของพราหมณ์ ก็เรียก, เพี้ยนเป็น ยัชโญปิวีต ก็มี. (ส.).
|
มัชวิรัติ
น. การงดเว้นของมึนเมา. (ป. มชฺชวิรติ).
|
รัช๑
น. ธุลี, ฝุ่น, ผง, ละออง. (ป. รช).
|
รัช๒,รัช
[รัดชะ] น. ความเป็นพระราชา, ราชสมบัติ. (ป. รชฺช).
|
รัชกะ
น. รชกะ, คนย้อมผ้า, คนซักผ้า. (ป., ส.).
|
รัชกาล
น. เวลาที่ครองราชสมบัติของพระมหากษัตริย์องค์หนึ่ง ๆ, โดยอนุโลมใช้หมายถึงองค์พระมหากษัตริย์ในรัชกาลนั้น ๆ เช่น รัชกาลที่ ๕ เสด็จประพาสต้น.
|
มัชชาระ
[มัดชาระ] น. แมว. (ป.; ส. มารฺชาร).
|
รัชชูปการ
น. เงินช่วยราชการตามที่กําหนดเรียกเก็บจากราษฎรชายที่ มิได้รับราชการทหารเป็นรายบุคคล.
|
รัชชุ
[รัด] น. สาย, เชือก. (ป., ส.).
|
มัชฌ
[มัดชะ-] น. ท่ามกลาง. (ป.; ส. มธฺย).
|
มัชฌันติก
[มัดชันติกะ-] น. เวลาเที่ยงวัน, คู่กับ วิมัชฌันติก ว่า เวลาเที่ยงคืน. (ป.).
|
มัชฌิม
[มัดชิมะ-, มัดชิมมะ-, มัดชิม-] ว. ปานกลาง. (ป. มชฺฌิม).
|
มัชฌิมยาม
[มัดชิมะ-, มัดชิมมะ-] น. ยามกลาง, ในบาลีแบ่งคืนเป็น ๓ ยาม กำหนดยามละ ๔ ชั่วโมง เรียกว่า ปฐมยาม มัชฌิมยาม ปัจฉิมยาม มัชฌิมยาม กำหนดเวลาตั้งแต่ ๔ ทุ่ม หรือ ๒๒ นาฬิกา ถึงตี ๒ หรือ ๒ นาฬิกา. (ป.).
|
มัชฌิมภูมิ
[-พูม] น. ภูมิหรือชั้นของคนชั้นกลาง, ในคณะสงฆ์ หมายถึงภิกษุที่มีพรรษาตั้งแต่ ๕ ถึง ๙, ภิกษุจัดเป็น ๓ ชั้น ชั้นต้น คือ นวกภูมิ (ชั้นใหม่) มีพรรษาตํ่ากว่า ๕, ชั้นกลาง คือ มัชฌิมภูมิ, และชั้นสูง คือ เถรภูมิ (ชั้นพระเถระ) มีพรรษาตั้งแต่ ๑๐ ขึ้นไป. (ป.).
|
มัชฌิมวัย
[มัดชิมะ-, มัดชิมมะ-] น. วัยกลางคน.
|
มัชฌิมา
ว. ปานกลาง, ไม่ยิ่งไม่หย่อน, เช่น พอเป็นมัชฌิมา. (ราชา) น. นิ้วกลาง เรียกว่า พระมัชฌิมา. (ป.; ส. มธฺยมา).
|
มัชฌิมชนบท
น. ในสมัยพุทธกาลหมายถึง ดินแดนส่วนกลางของ ประเทศอินเดียอันเป็นที่อยู่ของพวกอริยกะ เป็นถิ่นที่อุดมสมบูรณ์ เป็นที่ตั้งนครใหญ่ ๆ เป็นศูนย์กลางการปกครอง และเป็นที่ประชุม ของนักปราชญ์ คณาจารย์ เจ้าลัทธิต่าง ๆ.
|
มัชฌิมนิกาย
น. ชื่อคัมภีร์นิกายที่ ๒ แห่งพระสุตตันตปิฎก แปลว่า หมวดปานกลาง รวบรวมพระสูตรขนาดปานกลางไว้ในหมวดนี้. (ป.).
|
มัชฌิมบุรุษ
น. ชายที่มีวัยปานกลาง, ชายที่มีอายุและกำลังปานกลาง.
|
|
