|
มี 0 หมวด, มี 40,417 คำ, เปิดดูหน้านี้ 1,907,855 ครั้ง
|
|
เสนาะ๑
[สะเหฺนาะ] ว. น่าฟัง, เพราะ, เช่น เพลงนี้ไพเราะเสนาะหู; (กลอน) วังเวงใจ, เศร้าใจ, เช่น แถลงปางบำราศห้อง โหย ครวญ เสนาะเสน่ห์กำสรวล สั่งแก้ว. (นิ. นรินทร์). (ข. สฺรโณะ ว่า นึกสังเวช สงสาร วังเวงใจ อาลัยถึง).
|
เสนาะ๒
[สะเหฺนาะ] น. เสื้อชนิดหนึ่ง เช่น บ้างสวมใส่เสนาะเกราะพราย. (ขุนช้างขุนแผน).
|
เหนาะๆ
ว. อาการที่ได้สิ่งใดสิ่งหนึ่งมาอย่างสะดวกหรือคล่อง เช่น ได้กำไรมา เหนาะ ๆ.
|
เหนี่ยว
ก. รั้งไว้, ดึงไว้, ยึดไว้.
|
เหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้า
น. ปรากฏการณ์ซึ่งมีกระแสไฟฟ้าเกิดขึ้นเนื่อง จากอํานาจแม่เหล็ก, เรียกกระแสไฟฟ้าที่เกิดขึ้นเนื่องจากอํานาจแม่เหล็ก ว่า กระแสไฟฟ้าเหนี่ยวนํา,เรียกเครื่องมือสําเร็จที่ใช้สําหรับเปลี่ยนศักย์ ไฟฟ้าให้มีค่าสูงขึ้นมาก ๆ โดยอาศัยอํานาจแม่เหล็กว่า ขดลวดเหนี่ยวนํา.
|
เหนี่ยง
[เหฺนี่ยง] น. ชื่อด้วงปีกแข็งชนิด Hydrophilus bilineatus ในวงศ์ Hydrophilidae ลําตัวรูปไข่ แบนเล็กน้อย ตัวยาวประมาณ ๓.๕ เซนติเมตร กว้างประมาณ ๑.๕ เซนติเมตร สีดําตลอดตัว มีหนามแหลมที่ด้านล่าง ของอกยาวยื่นไปถึงส่วนท้อง อาศัยอยู่ตามแหล่งนํ้าต่าง ๆ, โดยปริยาย ใช้เรียกผู้ที่มีผิวดำคล้ำโดยธรรมชาติหรือเพราะถูกแดดถูกลมมากว่า ตัวดำเป็นเหนี่ยง.
|
เหนี่ยน
[เหฺนี่ยน] (ถิ่น-อีสาน) น. ชื่อกับข้าวชนิดหนึ่ง ใช้มะเขือพวงเป็นต้นเผาแล้ว คลุกด้วยนํ้าพริกปลาร้า.
|
เสนาสนะ
[เสนาสะ] น. ที่นอนและที่นั่ง, ที่อยู่. (ใช้เฉพาะพระภิกษุ สามเณร). (ป. เสน + อาสน).
|
เสนา๑
[เสนา] น. ไพร่พล. (ป., ส.).
|
เสนา๒
[เสนา] น. วัดนา, ตรวจสอบที่นา, แสนา ก็ว่า. (เทียบ ข. แสฺร = นา).
|
เสนากุฎ
[เสนากุด] น. เสื้อทหารสมัยโบราณ พิมพ์เป็นลายสีรูป สิงห์ขบที่หน้าอกและต้นแขน สําหรับแต่งเข้ากระบวนแห่ ของหลวง.
|
เสนางค์,เสนางคนิกร
[เสนาง, คะนิกอน] น. ส่วนแห่งกองทัพโบราณมี ๔ ส่วน คือ พลช้าง พลม้า พลรถ และพลเดินเท้า. (ป.).
|
เสนาธิการ
น. ตำแหน่งนายทหารผู้ทำหน้าที่หาและให้ข่าวสารประมาณ การ ให้ข้อเสนอแนะ ทำแผนและคำสั่ง กำกับดูแลทางฝ่าย อำนวยการ และติดต่อประสานงานระหว่างผู้บังคับบัญชา กับหน่วยทหาร แต่ไม่มีหน้าที่สั่งการบังคับบัญชาหน่วยทหาร.
|
เสนาธิปัต
น. ฉัตรผ้าขาวองค์ ๑ ใน ๓ องค์ ซึ่งเป็นชุดที่เรียกว่าพระกรรภิรมย์, เสมาธิปัต ก็ว่า.
|
เสนานี
น. ผู้นําทัพ. (ป., ส.).
|
เสนาบดี
[บอดี] (โบ) น. แม่ทัพ; ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่; เจ้ากระทรวง ซึ่งเทียบเท่ารัฐมนตรีว่าการในปัจจุบัน. (ป., ส.).
|
เสน๓
น. เสนา, กองทหาร, หมู่ทหาร. (ป., ส. เสนา).
|
โหนก
[โหฺนก] ว. นูนยื่นออกมา เช่น หน้าผากโหนก.
|
โหนกแก้ม
น. ส่วนของแก้มตรงที่มีกระดูกนูนออกมา.
|
แสนกล
ว. มีเล่ห์เหลี่ยมกลอุบายมาก, เจ้าเล่ห์แสนกล ก็ว่า.
|
โสนคางคก
น. ชื่อไม้พุ่มชนิด Aeschynomene aspera L. ในวงศ์ Leguminosae ขึ้นตามที่น้ำขัง เนื้อไม้ใช้ทำหมวกกะโล่.
|
แสนง
[สะแหฺนง] น. เสนง.
|
เสนง,เสน่ง
[สะเหฺนง, สะเหฺน่ง] น. เขาสัตว์, เขนง, แสนง ก็ใช้. (ข.).
|
แหนงใจ
ก. หมางใจ, ระแวงแคลงใจ.
|
แหนงหน่าย
[แหฺนงหฺน่าย] ก. ระอาเพราะหมางใจหรือแคลงใจเป็นต้น, หน่ายแหนง ก็ว่า.
|
แสนงอน
ว. มีแง่งอนมาก เช่น เธอมีนิสัยแสนงอนมาตั้งแต่เด็ก.
|
แหนง๑
[แหฺนง] (โบ) ก. หมาง, ระแวง, เช่น แหนงกัน คือ หมางใจกัน แหนงความ คือ ระแวงความ.
|
แหนง๒
[แหฺนง] (ถิ่น-ปักษ์ใต้) น. พิธีทางไสยศาสตร์อย่างหนึ่งที่ทำให้ผู้หญิงไม่ได้ แต่งงานตลอดไป.
|
แหนบ
[แหฺนบ] น. เครื่องสําหรับถอนหนวดถอนคิ้วเป็นต้น รูปคล้ายคีมเล็ก ๆ; แผ่นเหล็กขนาดยาวต่าง ๆ กันซ้อนกัน หรือชิ้นเหล็กที่ขดเวียนเป็นวง สําหรับรับความสะเทือนหรือบังคับความเร็วเป็นต้น เช่น แหนบรถยนต์; เครื่องระลึกที่ใช้เสียบปากกระเป๋าบนของเสื้อนอก; ซองบรรจุกระสุนปืน เป็นตับ; ลักษณนามเรียกของบางอย่างเช่นซองธูปหรือใบตองที่พับ เช่น ธูปแหนบหนึ่ง ใบตอง ๒ แหนบ. ก. กิริยาที่เอาของ ๒ สิ่งหนีบอย่าง แหนบ, เอานิ้วมือบีบทํานองหยิกแต่ไม่ใช้เล็บ; กิริยาที่สัตว์บางชนิดกัด ไม่ถนัดหรือกัดหยอก ๆ เช่น หมาแหนบ แมวแหนบ; โดยปริยายหมาย ความว่า เม้มเอาไว้; เหน็บแนม, กระแหนะกระแหน, (ใช้แก่กริยาพูด).
|
เหนื่อย
ก. รู้สึกอ่อนแรงลง, อิดโรย.
|
เหนือ
[เหฺนือ] ว. ที่อยู่ในที่หรือฐานะสูงกว่าสิ่งอื่นเมื่อมีการเปรียบเทียบกัน เช่น เขามีอํานาจเหนือฉัน, ที่มีความรู้ความสามารถเป็นต้นสูง เช่น เขามีฝีมือ เหนือชั้นกว่าคู่ต่อสู้, ข้างบน เช่น สวะลอยอยู่เหนือนํ้า, ตรงข้ามกับ ใต้. น. ชื่อทิศตรงข้ามกับทิศใต้, ทิศที่อยู่ทางซ้ายมือเมื่อหันหน้าไปทางทิศ ตะวันออก เรียกว่า ทิศเหนือ, ทิศอุดร ก็ว่า. บ. พ้นขึ้นไป, เลยขึ้นไป, เช่น เมฆลอยอยู่เหนือภูเขา.
|
แสบ
ก. อาการที่รู้สึกเจ็บปวดหรือระคายเคือง เช่น แสบตา แสบ ตัว แสบหน้า, อาการที่รู้สึกเผ็ดร้อน เช่น แสบปาก แสบลิ้น.
|
แหบ
ว. ลักษณะของเสียงที่แห้งไม่แจ่มใส, เรียกชื่อของกลุ่มเสียงที่บีบให้สูง เป็นพิเศษของเครื่องดนตรีประเภทเครื่องเป่า โดยเฉพาะปี่ในว่า เสียงแหบ.
|
เสบย
[สะเบย] (ปาก) ก. สบาย เช่น วันนี้ดูหน้าตาไม่เสบย. (ข. เสฺบิย).
|
แสบร้อน
ก. อาการที่รู้สึกทั้งแสบทั้งร้อน.
|
แสบแก้วหู,แสบหู
ก. อาการที่รู้สึกระคายหูเพราะเสียงดังหรือเสียงแหลม เกินขนาด เช่น เสียงรถจักรยานยนต์ดังแสบแก้วหู เสียง ร้องกรี๊ด ๆ ฟังแล้วแสบหู.
|
แสบเนื้อแสบตัว
ก. อาการที่รู้สึกระคายเคืองที่ผิวหนัง เช่น เดินตากแดดร้อนจัด แสบเนื้อแสบตัวไปหมด.
|
แสบหูแสบตา
ก. อาการที่รู้สึกระคายเคืองตาอย่างมาก เช่น ข้างบ้านสุมไฟ เผาขยะ ควันเต็มไปหมด ทำให้แสบหูแสบตา.
|
เสบียง
[สะเบียง] น. อาหารที่จะเอาไปกินระหว่างเดินทางไกล, อาหารที่เก็บไว้สำหรับบริโภค, มักใช้เข้าคู่กับคำ อาหาร เป็น เสบียงอาหาร, เขียนว่า สะเบียง ก็มี.
|
เสบียงกรัง
น. อาหารที่เก็บไว้กินได้นาน ๆ, อาหารรองรัง, เช่น ในยาม สงครามต้องเตรียมเสบียงกรังไว้มาก ๆ.
|
แสบไส้
ก. อาการที่หิวจัด เช่น หิวจนแสบไส้, แสบท้อง แสบท้องแสบไส้ หรือ แสบไส้แสบพุง ก็ว่า; มีรสจัด ในคำว่า หวานแสบไส้, โดย ปริยายหมายถึงรุนแรงอย่างยิ่ง เช่น ด่าได้แสบไส้จริง ๆ.
|
แสบไส้แสบพุง
ก. อาการที่หิวจัด เช่น หิวจนแสบไส้แสบพุง, แสบท้อง แสบท้อง แสบไส้ หรือ แสบไส้ ก็ว่า.
|
แสบก
[สะแบก] น. หนังสัตว์ เช่น ให้ฉลักแสบกภาพอันชระ เปน บรรพบุรณะ นเรนทรราชบรรหาร. (สมุทรโฆษ). (ข.).
|
แสบตา
ก. อาการที่รู้สึกเจ็บปวดหรือระคายเคืองตา, โดยปริยาย หมายถึงลักษณะของสีบางชนิดที่จัดจ้าบาดลูกนัยน์ตา เช่น เขาใส่เสื้อสีแดงสดแสบตา.
|
|
