|
มี 0 หมวด, มี 40,417 คำ, เปิดดูหน้านี้ 1,889,340 ครั้ง
|
|
โหง๑
น. ผี; เรียกการตายผิดธรรมดาโดยอาการร้าย เช่นถูกฆ่าตาย ตกนํ้าตาย ว่า ตายโหง.
|
ม่ง๒
(กลอน) ก. มุ่ง.
|
แสง๒
น. อาวุธ, ศัสตรา, เครื่องมีคม, ราชาศัพท์ใช้ว่า พระแสง เช่น พระแสงดาบ พระแสงปืน.
|
แสง๓
น. กางเกง, มักใช้เข้าคู่กับคํา เสื้อ เป็น เสื้อแสง หมายความว่า เสื้อและกางเกง.
|
โหง๒
ก. กระดกขึ้น, ยกขึ้น, เช่น เกวียนโหง.
|
แหง๒,แหงๆ
[แหฺง, แหฺงแหฺง] (ปาก) ว. แน่, แน่นอน, เช่น ชนะแหง ตายแหง ๆ.
|
เสงี่ยม
[สะเหฺงี่ยม] ก. สํารวมกิริยาวาจาด้วยเจียมตัว. ว. สุภาพ เรียบร้อย. (ข. เสฺงี่ยม).
|
เสงี่ยมเจียมตัว
[สะเหฺงี่ยม] ก. สำรวมกิริยาวาจาด้วยเจียมตัว. ว. สุภาพ เรียบร้อย.
|
เหงาหงอย
ว. เปลี่ยวใจไม่กระปรี้กระเปร่า, หงอยเหงา ก็ว่า.
|
เหงา๑
[เหฺงา] ว. เปลี่ยวใจ, เปล่าเปลี่ยว, ไม่คึกคัก.
|
เหงา๒
[เหฺงา] น. ชื่อลายกระหนกตัวแรก.
|
เหงาปั้นลม
น. ตัวไม้ชายปั้นลมที่หักกลับโค้งเข้ามาคล้ายลายกระหนก ตัวแรก.
|
แสงจันทร์
น. ชื่อไม้พุ่มชนิด Pisonia grandis R. Br. ในวงศ์ Nyctaginaceae ใบบาง สีเหลืองอมเขียว.
|
แหงน
[แหฺงน] ก. หงายหน้าขึ้น, เงยขึ้น.
|
เหงื่อ
[เหฺงื่อ] น. ของเหลวที่ร่างกายขับออกทางผิวหนัง; หยดนํ้าที่กลั่นตัวจาก ไอนํ้าจับอยู่ที่ฝาภาชนะซึ่งปิดหรือที่ผิววัสดุซึ่งคลุมอยู่เป็นต้น, (ปาก) เหื่อ.
|
เหงื่อกาฬ
น. เหงื่อของคนใกล้จะตาย; โดยปริยายหมายถึงเหงื่อแตกด้วย ความตกใจกลัวเป็นต้น.
|
เหงือก
[เหฺงือก] น. เนื้อที่หุ้มโคนฟัน; อวัยวะของสัตว์ที่ใช้หายใจในนํ้า.
|
เหงือกปลาหมอ๑
น. โรคที่เกิดตามฝ่าเท้าทําให้หนังฝ่าเท้าแตกเป็นกลีบ ๆ.
|
เหงือกปลาหมอ๒
น. ชื่อไม้ล้มลุก ๒ ชนิดในสกุล Acanthus วงศ์ Acanthaceae ชนิด A. ebracteatus Vahl ขึ้นตามริมนํ้าบริเวณนํ้ากร่อย ดอกสีขาว ขอบใบ เป็นหนาม ชนิด A. ilicifolius L. ดอกสีม่วงอ่อน บางทีขอบใบเรียบ, จะเกร็ง หรือ อีเกร็ง ก็เรียก.
|
โศจิ
น. แสง, แวว, สี; ความสว่าง, ความงาม. ว. สว่าง, สุกใส. (ส.).
|
โศจนะ
[จะนะ] น. ความเศร้าใจ. (ส.; ป. โสจน).
|
โศจนียะ
[จะ] ว. อันน่าโศก, น่าเศร้าใจ. (ส.).
|
ยศช้างขุนนางพระ
(สำ) น. ยศที่ไม่สำคัญ ไม่จริงจัง และไม่สามารถให้ คุณให้โทษแก่ใครได้.
|
รสชาติ
[รดชาด] น. รส เช่น แกงนี้ไม่มีรสชาติเลย.
|
ใหญ่
ว. โต เช่น พี่คนใหญ่, คนโต เช่น เขยใหญ่, มีขนาดโตกว่าหรือสำคัญกว่า เป็นต้นเมื่อเปรียบเทียบกัน เช่น ข่าวใหญ่ สงครามใหญ่, มีขนาดไม่เล็ก เช่น บ้านหลังใหญ่; รุนแรงมาก, อุตลุด, เช่น ทะเลาะกันใหญ่ ชกกันใหญ่.
|
ใหญ่หลวง
ว. รุนแรง, หนัก, เช่น บุญคุณของท่านใหญ่หลวงนัก.
|
ใหญ่น้อย
ว. บรรดา, ทั้งหลาย, เช่น สัตว์ใหญ่น้อยวิ่งหนีไฟป่า.
|
เสฏฐี
น. เศรษฐี, คนมั่งมี. (ป.; ส. เศฺรษฺ??นฺ).
|
โษฑศะ
[โสทะ] ว. สิบหก. (ส.; ป. โสฬส).
|
โษฑศัน
[โสทะ] ว. สิบหก. (ส.; ป. โสฬส). /'
|
โสณะ๑
น. หมา. (ป.; ส. ศฺวาน).
|
โสณะ๒
น. ต้นไม้ชนิดหนึ่ง. (พจน. ๒๔๙๓). (ป.; ส. โศณ).
|
เสณี
น. แถว, สาย; พวก, หมวด. (ป.; ส. เศฺรณี).
|
โสณิ,โสณี
น. ตะโพก, ราชาศัพท์ใช้ว่า พระโสณี. (ป.; ส. โศฺรณี).
|
โสณ
[นะ] น. ทองคํา. ว. แดง. (ป.; ส. โศณ).
|
โสณฑ์
น. นักเลง, นักเลงเหล้า. (ป.; ส. เศาณฺฑ).
|
เสด
(ถิ่นพายัพ, อีสาน) น. ปีจอ.
|
โสด
น. กระทงความส่วนหนึ่ง, ส่วน, แผนก, เช่น อีกโสดหนึ่ง. ว. ทีเดียว; เดี่ยว, โดด, ไม่มีคู่, ยังไม่มีสามีหรือภรรยา, เช่น ชายโสด หญิงโสด.
|
โสดม
[สะโดม] (แบบ) ก. สรรเสริญ, ชมเชย. (ส. โสฺตม; ป. โถม).
|
เสด็จ
[สะเด็ด] น. คําเรียกเจ้านายชั้นพระองค์เจ้าที่เป็นลูกเธอและ หลานเธอซึ่งพระอัยกาเป็นพระเจ้าแผ่นดิน. (ราชา) ก. ไป เช่น เสด็จประพาส, อยู่ เช่น เสด็จประทับ.
|
เสด็จพระราชดำเนิน
ก. ไป (ใช้แก่พระเจ้าแผ่นดิน สมเด็จพระบรมราชินีนาถ สมเด็จพระบรมราชินี สมเด็จพระบรมราชชนนี สมเด็จ พระยุพราช สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช และสมเด็จ พระบรมราชกุมารี) เช่น เสด็จพระราชดำเนินโดยทาง ลาดพระบาท เสด็จพระราชดำเนินโดยรถยนต์พระที่นั่ง.
|
|
