|
มี 0 หมวด, มี 40,417 คำ, เปิดดูหน้านี้ 1,903,257 ครั้ง
|
|
เหียง
น. ชื่อไม้ต้นขนาดใหญ่ชนิด Dipterocarpus obtusifolius Teijsm. ex Miq. ในวงศ์ Dipterocarpaceae เนื้อไม้ใช้ในการก่อสร้าง.
|
เสียงเหน่อ
น. เสียงพูดที่เพี้ยนไปจากสำเนียงมาตรฐาน.
|
เสียงแหบ
น. เสียงที่แห้งไม่แจ่มใส; ชื่อของกลุ่มเสียงที่บีบให้สูงเป็น พิเศษของเครื่องดนตรีประเภทเครื่องเป่า โดยเฉพาะปี่ใน.
|
เสียงเลื้อน
(โบ) น. เสียงอ่านหรือสวดทำนองเสนาะ เช่น เสียงเลื้อนเสียงขับ. (จารึกพ่อขุนรามคำแหง).
|
เสียงเกรี้ยว
ว. อาการที่เปล่งเสียงอย่างโกรธจัด เช่น เขาคงกำลังโกรธอยู่ เราพูดด้วยดี ๆ กลับตวาดเสียงเกรี้ยว, เสียงเขียว ก็ว่า.
|
เสียงแข็ง
ว. อาการที่กล่าวออกมาอย่างยืนยันหนักแน่น เช่น เขาเถียง เสียงแข็งว่าเขาทำถูกต้องแล้ว; อาการที่พูดด้วยน้ำเสียงไม่ สุภาพ เช่น อย่าพูดเสียงแข็งกับพ่อแม่. น. คะแนนเสียงดี เช่น ในพื้นที่นี้เขามีเสียงแข็งมาก คงได้รับเลือกตั้งแน่.
|
เสียงเขียว
ว. อาการที่เปล่งเสียงอย่างโกรธจัด เช่น เขาเข้าไปผิดจังหวะ หัวหน้ากำลังโกรธอยู่ เลยถูกตวาดเสียงเขียว, เสียงเกรี้ยว ก็ว่า.
|
เสียงเงียบ
(สำ) น. กลุ่มชนที่ยังไม่ออกเสียงแสดงความคิดเห็นของตน ให้ปรากฏชัดว่าจะสนับสนุนฝ่ายใด.
|
เสียงแตก
น. เสียงพูดในตอนแตกเนื้อหนุ่ม เช่น เด็กคนนี้พูดเสียงแตก แสดงว่าเริ่มจะเป็นหนุ่มแล้ว; โดยปริยายหมายถึงคะแนน เสียงแตกแยก เช่น เรื่องนี้ยังลงมติไม่ได้ เพราะในที่ประชุม ยังมีเสียงแตกกัน.
|
เสียงแตกพร่า,เสียงพร่า
น. น้ำเสียงที่ไม่ชัดเจนแจ่มใส แหบเครือ ไม่สม่ำเสมอ คล้าย มี ๒ เสียงปนกัน เช่น เปิดวิทยุไม่ตรงคลื่น ทำให้เสียงแตก พร่า ฟังไม่รู้เรื่อง.
|
เสียงแปร่ง
น. เสียงพูดที่ผิดเพี้ยนไปจากเสียงที่พูดกันเป็นปรกติในถิ่นนั้น ๆ.
|
เสียงแปร่งหู
น. เสียงพูดที่ผิดเพี้ยนไปจากปรกติ เนื่องจากมีอารมณ์ไม่พอใจ แฝงอยู่.
|
เสียงเพี้ยน
น. เสียงดนตรีหรือเสียงร้องเพลงที่คลาดเคลื่อนไปจากระดับ เล็กน้อย, เสียงพูดที่มีสำเนียงคลาดเคลื่อนเล็กน้อย.
|
เสียงสระ
น. เสียงพูดที่เปล่งออกมาโดยอาศัยการเคลื่อนไหวของลิ้นและ ริมฝีปากเป็นสําคัญ แต่ไม่มีการสกัดกั้นจากอวัยวะส่วนใด ส่วนหนึ่งในปาก เช่น เสียง อะ อา โดยทั่วไปจะออกเสียงสระ ร่วมกับเสียงพยัญชนะ หรือออกเสียงเฉพาะเสียงสระอย่าง เดียวก็ได้, สระ ก็เรียก.
|
เสียงสวรรค์
น. เสียงของประชาชนในระบอบประชาธิปไตยที่รัฐบาลควร รับฟัง ในความว่า เสียงประชาชนคือเสียงสวรรค์.
|
เสียงสะท้อน
น. เสียงที่ย้อนกลับมามีลักษณะคล้ายเสียงเดิม เนื่องจากคลื่น เสียงไปกระทบสิ่งขวางกั้นแล้วย้อนกลับ อย่างเสียงในถ้ำใน หุบเขาเป็นต้น, โดยปริยายหมายถึงความคิดเห็นของกลุ่มชน ที่มีปฏิกิริยาต่อการกระทำบางอย่างของอีกฝ่ายหนึ่ง.
|
เสียงห้าว
น. เสียงใหญ่ เช่น ผู้ชายมักมีเสียงห้าวกว่าผู้หญิง.
|
เสียงหลง
น. เสียงที่แผดดังผิดปรกติ เช่น เธอตกใจร้องจนเสียงหลง; เสียงที่ผิดระดับเสียงดนตรี เช่น เขาเป็นนักร้องไม่ได้ เพราะ ร้องเสียงหลงอยู่เสมอ.
|
เสียงอ่อนเสียงหวาน
น. น้ำเสียงที่ไพเราะน่าฟัง, น้ำเสียงที่แสร้งดัดให้เบา ช้าลง และไพเราะน่าฟัง เพื่อประจบเป็นต้น.
|
เสียงาน
ก. ทำให้สิ่งหรือเรื่องที่กำหนดไว้ไม่สำเร็จหรือบกพร่อง เช่น เพื่อน ๆ รับปากว่าจะมาช่วยแล้วไม่มา ทำให้เสียงานหมด.
|
เสียงานเสียการ
(สำ) ก. ทำให้งานที่มุ่งหวังไว้บกพร่องหรือเสียหาย เช่น เขามัวแต่ไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ จนเสียงานเสียการ, เสีย การเสียงาน ก็ว่า.
|
เสียงกร้าว
ว. อาการที่พูดด้วยเสียงแข็งกระด้าง เช่น เขาพูดเสียงกร้าว ไม่ยำเกรงใคร.
|
เสียงก้อง
น. เสียงดังมากอย่างเสียงในที่จำกัด เช่นในโบสถ์; เสียงดัง ไปได้ไกล.
|
เสียงกังวาน
น. เสียงแผ่กระจายอยู่ได้นาน; กระแสเสียงแจ่มใส.
|
เสียงดี
น. เสียงเพราะ; โดยปริยายหมายถึงคะแนนเสียงหนาแน่น เช่น เขาเป็นนักการเมืองที่มีคนนิยมมาก ลงสมัครรับเลือก ตั้งแต่ละครั้งมีเสียงดีเสมอ.
|
เสียงตก
น. ความสามารถในการร้องเพลงต่ำกว่าระดับเดิม เพราะ ร้องมากไปหรืออายุมากขึ้นเป็นต้น เช่น นักร้องคนนี้เคยเสียง ดี แต่เวลานี้เสียงตกไปมาก เพราะอายุมากขึ้น; โดยปริยาย หมายถึงคะแนนเสียงต่ำลง เช่น ในพื้นที่นี้เขามีเสียงตกไป มาก สงสัยว่าเลือกตั้งครั้งนี้คงจะไม่ได้รับเลือก.
|
เสียงทอง
ว. มีเสียงเพราะเป็นพิเศษทำให้มีคนนิยมมาก เช่น เขาเป็น นักร้องเสียงทอง.
|
เสียงนกเสียงกา
(สำ) น. ความเห็นของคนที่ไม่มีอำนาจ เช่น เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ น่าจะฟังเสียงนกเสียงกาบ้าง.
|
เสียงปร่า
น. เสียงพูดที่แสดงอารมณ์ไม่พอใจ ตรงข้ามกับความรู้สึกที่ แท้จริง, เสียงตอบรับที่แสดงอารมณ์ไม่พอใจ.
|
เสียงพยัญชนะ
น. เสียงพูดที่เปล่งออกมาโดยใช้อวัยวะส่วนต่าง ๆ ในปากและ คอ เช่น เสียง ป โดยทั่วไปจะออกเสียงพยัญชนะร่วมกับเสียง สระ, พยัญชนะ ก็เรียก.
|
เสียจริต
ว. เป็นบ้า, มีสติวิปลาส, วิกลจริต.
|
ม้าใช้
น. คนขี่ม้าสําหรับรับใช้, คนเร็วสําหรับส่งข่าวสาร, คนรับใช้ติดต่อ.
|
เสียชาติเกิด
(ปาก) ก. เกิดมาแล้วควรจะทำให้ได้ แต่กลับไม่ได้ทำหรือ ทำไม่สำเร็จ หรือทำความดีไม่ได้ ก็ไม่น่าจะเกิดมาเป็นคน เช่น เกิดเป็นไทย ใจเป็นทาส เสียชาติเกิด เกิดมาเป็นคน ทั้งที ต้องทำความดีให้ได้ จะได้ไม่เสียชาติเกิด.
|
มหาโชตรัต
[มะหาโชตะรัด] น. ชื่อตําราแพทย์แผนโบราณว่าด้วยระดูสตรี.
|
เสียชื่อ
ก. ทําให้ชื่อเสียงไม่ดี เช่น เขาติดยาเสพติดและเป็น นักการพนัน เลยทำให้เสียชื่อ.
|
เสียซิ,เสียซี
คำประกอบท้ายกริยา แสดงคำสั่งหรือแนะนำเป็นต้น เช่น กินเสียซิ ไปเสียซี.
|
เสียด
ก. เบียดกัน เช่น เจดีย์ระดะแซง เสียดยอด. (นิ. นรินทร์); เสียบ, แทรก, แซง, เช่น สูงเสียดฟ้า; อาการที่รู้สึกอึดอัดหรือแทงยอก ในท้องหรืออกเนื่องจากมีลมอยู่ ในคำว่า เสียดท้อง เสียดอก.
|
เสียดแทรก
ก. เบียดเข้าไปในระหว่างกลุ่มคนหรือของจำนวนมากที่อยู่ ชิด ๆ กัน.
|
เสียดแทง
ว. อาการที่กล่าวให้เจ็บใจด้วยความริษยาเป็นต้น เช่น วาจา เสียดแทงย่อมทำลายมิตร.
|
เสาโด่
น. เสาเรือนเครื่องผูก มักใช้ไม้ไผ่ ตั้งอยู่กึ่งกลางบนหลังรอด ขึ้นไปรับอกไก่.
|
|
